ပိုမို တုိးတက္ ခ့ံညားလာတဲ့ သာယာ၀တီ ေဆး႐ုံႀကီးကို ေငးၾကည့္ ေနရင္းကပဲ မ်က္ရည္တစ္ပြင့္ တလိမ့္ေခါက္ေကြး က်သြားေလတယ္။ ကြၽန္မ မ်က္ရည္ေတြ လွ်ံအားေကာင္း လာဖို႔ အခြၽန္နဲ႔ မေပးမယ့္ ေလျပည္လည္း ဆိတ္ၿငိမ္ေနတယ္။ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္တိုက္ေတြ မည္းညစ္ ေနၿပီး သိပ္မခမ္းနားတဲ့ ရာသီဥတုဟာ ကြၽန္မ ႏွလံုးသားနဲ႔ အၿပိဳင္ အံု႔ဆုိင္း ေနခဲ့တယ္ေလ။ သာယာ၀တီကို လမ္းၾကံဳလို႔ ၀င္မိတာလား၊ ၀င္မိေတာ့မွပဲ လမ္းၾကံဳခ်င္ေယာင္ ေဆာင္လိုက္ ရတာလား သိပ္မမွတ္မိေတာ့ ေပမယ့္ ကြၽန္မနဲ႔ အတူ ပါလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အနည္းငယ္ ယုိင္နဲ႔တဲ့ အျပံဳးနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ခဲ့ ပါရဲ႕။ သာယာ၀တီဟာ အခုဆို လွပေသသပ္ ခမ္းနားတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။ လူသြား လူလာလည္းမ်ား၊ စီးပြားေရး အရ တိုးခ်ဲ႕ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ အေဆာက္အအုံႀကီးေတြလည္း မ်ားလာၾကၿပီေလ။ ဘာရယ္ မဟုတ္ေပမယ့္လည္း ကြၽန္မနဲ႔ေရႊစင္ ဆလြန္းကားေလးကို အသာရပ္ၿပီး အနည္းငယ္ သက္ေသာင့္သက္သာ ရွိမယ့္ အေနအထားမ်ဳိးနဲ႔ ေဆး႐ုံႀကီးကို ေတြေ၀စြာေငးစိုက္လို႔ ေနေလရဲ႕။
“လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေလးႏွစ္ တုန္းက အလြန္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့ Team ေလး တစ္ခုဟာ လူ႔အသက္ကို ကယ္တင္ဖို႔ အတြက္ အင္တုိက္ အားတုိက္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကဖူး တယ္ေနာ္ ႏြယ္”
ေရႊစင္ ခပ္ဟဟေလးေျပာလို႔ ကြၽန္မ သူမကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရႊစင့္မ်က္လံုးေတြဟာ ေဆး႐ုံဆီမွာပဲ ေ၀့ေနခဲ့တယ္။ ေဆး႐ုံမွာ လတ္တေလာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ ဆရာ၀န္ေလးေတြ ျမင္မ်ားသြားရင္ ကြၽန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အသည္းအသန္ စပ္စုဦးမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။
ေဆး႐ုံကို ျပန္လည္ လြမ္းဆြတ္ ေနခဲ့ခ်ိန္မွာ လက္ရွိပိုင္ဆုိင္ထားတဲ့ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ ရာထူးေတြ၊ ၾသဇာတိကၠမေတြကို မသိသားဆိုးရြား စြာ ေမ့ေဖ်ာက္ထားခဲ့ရပါတယ္။
တဲြဖက္ပါေမာကၡ ေမ့ေဆး ဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္တာေရႊစင္နဲ႔ ခဲြစိတ္အထူးကုပါေမာကၡ ေဒါက္တာႏြယ္လင္းတို႔ဟာ ဘဲြ႕လြန္ ဘာသာရပ္ေတြ ေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ သည္ေဆး႐ုံေလးမွာ အတူတူတာ၀န္က်ရင္း လက္တြဲျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ ဆိုတာ ခုခ်ိန္မွာ သိပ္နားေထာင္လုိ႔ မေကာင္းတဲ့ ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ရယ္ပါ။
“အင္းေနာ္၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေလးႏွစ္က ငါခဲြစိတ္ခန္း ၀င္ေနရင္း ခဲြစင္ေပၚမွာ ဆံုးသြားတဲ့ ေက့စ္ကို ငါအမွတ္ရသြားတယ္ ေရႊစင္ရယ္”
ေျပာၿပီးမွ ပစၥဳပၸန္ကို ပဥၥလက္ဆန္ဆန္ ေခ်ဖ်က္ၾကည့္ဖို႔ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ ရန္ကုန္ကို ေမ့ေဖ်ာက္ဖို႔ အနည္းငယ္ ရယ္ေမာၾကည့္ရတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကြၽန္မ ဦးေႏွာက္ေတြ အတိတ္ ဆီ သယ္ေဆာင္သြားေလသမွ် မ႐ုန္းဆန္ဘဲ လိုက္ သြားလိုက္ရတယ္ေလ။ ပစၥဳပၸန္ရဲ႕ အနာတရကို ကုစားဖို႔ အတိတ္ဆိုတဲ့ သမားေတာ္ကသာ စြမ္း ႏုိင္မွာေပါ့ေလ။
သည္လိုနဲ႔ပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေလးႏွစ္ဆီက။
၂။
“မမႏြယ္က သာယာ၀တီ ေရာက္ခါစမို႔ ညည္းတာပါ၊ ေနာက္ေတာ့လည္း ကြၽန္မတို႔ဆီက ေႁမြေတြ၊ ပင့္ကူေတြနဲ႔ ေနသားက်သြားမွာပါ”
ထဘီအျပာ၀တ္ ဘလူးစတက္ဖ္ ေဒၚရည္ျမဟာ ကြၽန္မေရာက္ရွိလာတဲ့ ပံုစံကိုၾကည့္ရင္း အူလိႈက္သည္းလႈိက္ ဟားခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီ တုန္းက သာယာ၀တီေဆး႐ုံ၀င္း အက်ယ္ႀကီး ထဲမွာ သြပ္မိုးထရံကာ တစ္ထပ္အိမ္ေလးေတြ တစ္လံုးခ်င္းစီ ေနရာျခားလ်က္ ေဆာက္လုပ္ထား ခဲ့တယ္။
က်န္းမာေရးလုပ္သားအားလံုး တစ္၀င္းထဲမွာ တစည္းတလံုးတည္း ေနခဲ့ၾကရတဲ့အျဖစ္ပါ။ ကြၽန္မတာ၀န္က်တဲ့ ပထမလမွာတင္ပဲ ရန္ကုန္ ကို ျပန္ေျပးခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္ညဴးခဲ့ရ ပါတယ္။
“ကိုမိုးႀကီးေရ၊ ကြၽန္မ ျခံေဘးပတ္လည္က ေတာပင့္ကူႀကီးေတြ ရွင္းေပးပါဦး”
“ရွင္းတာပဲ ဆရာမေရ၊ သည္ေကာင္ႀကီးေတြက ဘယ္ကဘယ္လို ျပန္ေရာက္လာလဲ မသိဘူးဗ်”
ကြၽန္မ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားတာကို ေဆး႐ုံ အလုပ္သမားကိုမိုးႀကီးက အနည္းငယ္ စပ္ျဖဲျဖဲ ႏုိင္စြာ ၾကည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မက ပင့္ကူေတြကိုမွ မသတ္ခ်င္ဘဲ။ အဲဒီေတာ့ ပင့္ကူကို အရွင္ လတ္လတ္ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ တစ္လံုးနဲ႔ဖမ္းၿပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကို လႊင့္ပစ္ေပးရျမဲျဖစ္တဲ့ ကိုမိုးႀကီး အတြက္ အလုပ္ပိုေစပါရဲ႕။
ၾကာေတာ့လည္း ေတာပင့္ကူေတြနဲ႔ ကြၽန္မ ထူးဆန္းစြာ ေနသားက်သြားခဲ့တယ္။ ပင့္ကူရန္ ကို သိပ္မေၾကာက္မိေပမယ့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး တည္းေနတဲ့ တစ္ထပ္ပ်ဥ္ေထာင္ အိမ္ေလးထဲမွာ အလြန္ႀကီးတဲ့ ေႁမြအေရခြံႏွစ္ခု ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ တစ္ခဏ ေၾကာက္ဖ်ားဖ်ားခဲ့ေလတယ္။
မ်ားမၾကာမီမွာပဲ အင္းဆက္ပိုးမႊားေတြ၊ တြားသြားသတၱ၀ါေတြဟာ ခဲြစိတ္ခန္းမွာသာ ရင္ခုန္ရတဲ့ ကြၽန္မႏွလံုးအိမ္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေလး တုန္ခါေစသူေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။ သာယာ၀တီ ေဆး႐ုံဟာ အဲသလို တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ားမႈေတြကို ရသ တစ္မ်ဳိးအျဖစ္ ေပးစြမ္းႏုိင္ခဲ့ပါရဲ႕။
၃။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို စေန၊ တနဂၤေႏြမွာ ျပန္ လာဖို႔ စိတ္ကူးမိခဲ့ေပမယ့္ သာယာ၀တီဟာ ျဖည္း ျဖည္းခ်င္းပဲ ကြၽန္မအသည္းကို ႏုတ္ယူသြားႏုိင္ ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ဆိုတာ အားလပ္ရက္မွ မရွိဘဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ မိုးေတြထစ္ခ်ဳန္းေနတဲ့ ညတစ္ ညမွာ ေဆး႐ုံ၀င္းထဲ ဒယီးဒယိုင္ ေလွ်ာက္လွမ္း ရင္း ကြၽန္မရဲ႕ဘယ္ဘက္လက္က သံုးေတာင့္ထိုး လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးကို ကုိင္၊ ညာဘက္လက္မွာ ေတာ့ ၀ါးရင္းတုတ္ တစ္ေခ်ာင္းေဆာင္ရင္း ရန္ကုန္ကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ဖို႔ ဖုန္းခြက္ရွိရာသို႔ အားတင္းၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရတယ္ေလ။ မုိးကာ အက်ႌကို ျဖန္းခနဲပက္လိုက္တဲ့ မိုးစက္ေတြရဲ႕ အသံ ဟာ ကြၽန္မႏွလံုးသား ဒုန္းစိုင္းခုန္ေပါက္သံ ေလာက္ မက်ယ္ေလာင္ခဲ့ဘူး။
ဖုန္းခြက္နားေရာက္ေတာ့ ကြၽန္မထက္အရင္ ဦးေအာင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့ ေရႊစင္က သူမ မ်က္ရည္ ေတြကို လက္ဖမိုးနဲ႔အသာဖိသုတ္ရင္း ဖုန္းခ်ဖို႔ ျပင္ေနၿပီ။
“ႏြယ္၊ ကိုယ္ဖုန္းေခၚေပးရမလား”
အနည္းငယ္ ဆို႔နင့္တဲ့အသံဟာ မိုးစက္ေတြ ႐ိုက္ခတ္ေနတဲ့ ညမ်ဳိးမွာ ဌာန္၊ က႐ိုဏ္းမက်ဘဲ ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ ရန္ကုန္အိမ္ဖုန္း ကို အလြတ္ရေနၿပီျဖစ္တဲ့ ေရႊစင္က ဂဏန္းေလး ေတြကို တစ္ခုခ်င္းစီ တုန္တုန္ရင္ရင္ ႏွိပ္ျပေနခဲ့ တယ္။
“ဟယ္လို၊ ေမေမလား”
တစ္ဖက္ကအသံဟာ ကြၽန္မမွန္းသိေတာ့ ႐ုတ္တရက္ တိမ္၀င္သြားပါတယ္။
“ေအးေအး သမီး၊ ေမေမကေတာ့ အဆင္ ေျပပါတယ္ကြယ္၊ ေျမးမႀကီးက တစ္ခ်ိန္လံုး ငိုေနတယ္၊ ေမေမေခၚေပးမယ္၊ ေျပာလိုက္ သမီး”
ကြၽန္မ သမီးႀကီးရဲ႕ဖူးႏုေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို ျပန္ျမင္ေယာင္ရင္း မ်က္ရည္က်လုဆဲဆဲ သမီးႀကီးက
“ေမေမ မေကာင္းဘူး၊ သမီးတို႔ကို ေန႔တိုင္း ဖုန္းဆက္မယ္ ေျပာၿပီး ေမေမညာတယ္”
သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ငါးပါးသီလလံုဖို႔ အထပ္ထပ္အခါခါ သတိေပးျမဲျဖစ္တဲ့ ကြၽန္မ တစ္ေယာက္ မေန႔ညက သမီးဆီ ဖုန္းဆက္ဖို႔ လစ္ ဟင္းသြားခဲ့တယ္။ စတုတၳတန္း ေက်ာင္းသူျဖစ္တဲ့ သမီးႀကီးက ေဒါသကိုလည္း အေတာင့္လုိက္ ထြက္ျပလာတတ္ပါတယ္။
“သမီးကို ေမေမ မညာပါဘူးကြယ္၊ မေန႔ညက Urgent တစ္ေယာက္ရွိလို႔ သမီးရဲ႕”
အေဖေရာ၊ အေမပါ ဆရာ၀န္မို႔ ကြၽန္မသမီး ေတြဟာ ေဆးပညာ စကားလံုးေတြ၊ ေ၀ါဟာရေတြနဲ႔ အကြၽမ္းတ၀င္ရွိၿပီး နားရည္၀ေနၾက ပါတယ္။
“ဘာေက့စ္လဲ ေမေမ”တဲ့ေလ။ သမီးႀကီး က လူႀကီးဆန္စြာ ေတြးေခၚေနရင္း ေမးလိုက္ တာပါ။
“ေဘလံုးကြဲသြားတာ သမီးရဲ႕၊ ကေလးေလး တစ္ေယာက္ေလ၊ သစ္ပင္ေပၚ တက္ေဆာ့ရင္း ျပဳတ္က်သြားတာ” သမီးႀကီးက စုတ္တသပ္သပ္ နဲ႔ယူက်ဳံးမရျဖစ္ေနတုန္း သမီးငယ္နဲ႔ သမီးႀကီးရဲ႕ ရန္ျဖစ္သံကို ခဏေနေတာ့ၾကား လိုက္ရတယ္ ေလ။
“နင္ခ်ည္းပဲ ေျပာမေနနဲ႔ အႀကီးမ၊ ငါလည္း ေမေမနဲ႔ ေျပာမယ္”
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္တာ ၀ၿပီးေတာ့မွ အငယ္ေလးက ဖုန္းခြက္ကို အေမာတေကာ လာကိုင္ေလတယ္။
“ေမေမ၊ ေမေမနမ္းသြားတဲ့ ေခါင္းအံုးေပၚက ႏႈတ္ခမ္းနီရာေတြ ေပ်ာက္သြားၿပီ”ေျပာရင္း ဆုိရင္း သမီးငယ္က ငိုပါေတာ့တယ္။ အေမကို အရမ္း တြယ္တာတဲ့ သမီးေတြဟာ ကြၽန္မ ရန္ကုန္ကေန သာယာ၀တီေျမေပၚ ျပန္နင္း ရေတာ့မယ့္အခါ ကြၽန္မႏႈတ္ခမ္းနီရာေလးကို သူတို႔ေတြရဲ႕ ေခါင္းအံုးစြပ္ေတြ ေပၚ နမ္း႐ႈိက္ အရာ ထင္ေစခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္မ အလြမ္းေျပတဲ့ေလ။
ွSUNMOON ဆိုတဲ့Express ကားႀကီးေပၚ ကြၽန္မ ေနရာယူၿပီးတာနဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕အေဖေရာ၊ သမီးႏွစ္ေယာက္ပါ ကားေလးေပၚက လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ၾကျမဲ။ ကြၽန္မကေတာ့ Express ် ကားႀကီးေပၚမွာ ၿငိမ္သက္စြာ ထုိင္ရင္း ေစာ္ဘြားႀကီးကုန္းကားဂိတ္၀င္းကေန တစ္စစေပ်ာက္ကြယ္သြား တဲ့ ကားေလးဆီ မ်က္စိတစ္ဆံုး ေငးစိုက္ၾကည့္ဖူးတယ္ေလ။ SUNMOONက ဒ႐ုိင္ဘာေရာ၊ စပယ္ယာေတြပါ ကြၽန္မကုိ မွတ္မိေနၾကၿပီ။ ႐ုတ္တရက္ သမီးငယ္ရဲ႕ ႐ႈိက္သံၾကားမွ ကြၽန္မ လန္႔ဖ်ပ္သြားရပါရဲ႕။
“အဘြားေပါ့၊ ေခါင္းအုံးစြပ္ကို မနက္က ျဖဳတ္ေလွ်ာ္ပစ္လိုက္တာ”
သမီးေတြကို အသာေခ်ာ့ရင္း ဖုန္းခ်ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ က်လို႔ က်မွန္း မသိတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို ေရႊစင္က လက္ကိုင္ပ၀ါနဲ႔ အသာသုတ္ေပး ေနခဲ့ၿပီ။ ေရႊစင္က အပ်ဳိႀကီးဆိုေပမယ့္ သူမရဲ႕ မိခင္အို မုဆိုးမႀကီးကို ညီမေတြနဲ႔ ထားခဲ့ရတာျဖစ္လို႔ စိတ္မခ်ႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္။
သာယာ၀တီနဲ႔ ရန္ကုန္ဟာ နီးနီးေလးပါေလ။ ဒါေပမယ့္ ေမွ်ာ္လင့္ ထားသလို အပတ္စဥ္ ျပန္ခြင့္မရတဲ့ အခါ လစဥ္ျပန္ျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရင္းနဲ႔ ပဲ ကြၽန္မရဲ႕လူနာေတြကို တရစပ္ခဲြ၊ ေရႊစင္ကလည္း အပတ္တကုတ္ ေမ့ေဆးေတြ ေပးရင္းနဲ႔က သာယာ၀တီေဆး႐ုံႀကီးကို ဒုတိယအိမ္ အျဖစ္ ေႏြးေထြးစြာ အသိအမွတ္ျပဳလိုက္ၾကရပါတယ္။
၄။
“ဟဲ့ ႏြယ္၊ ငါေျပာတာ မၾကားဘူးလား”
ကြၽန္မရဲ႕ လည္ေနတဲ့ စိတ္ကို ေရႊစင္က လႈပ္ႏႈိးေပးလိုက္ပါတယ္။ မိုးက ပိုအံု႔လာၿပီး ေလကေတာ့ ၿငိမ္သက္ျမဲျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္မကို သတိေပး လိုက္တဲ့ ေရႊစင္ကေတာ့ ေဆး႐ုံႀကီးဆီကို ျဖန္႔ၾကက္ထားတဲ့ သူမမ်က္လံုး ေတြအတြက္ ႐ုပ္သိမ္းႏုိင္စြမ္း မရွိေသးဘူးေလ။
“မွတ္မိလားႏြယ္၊ အဲဒီတုန္းေလ ငါတို႔ကို ျငင္းဆန္ေနတဲ့ၾကားက ေငြႏွစ္ရာ အတင္းလက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့သြားတဲ့ လူနာကိုေလ”
ကြၽန္မ ရယ္လုိက္ေတာ့ ေရႊစင္ကပါ ခပ္ဟဟေလးရယ္ေမာခဲ့ေလတယ္။ ေငြႏွစ္ရာဆိုတာ သည္ဘက္ေခတ္မွာ သိပ္အေရးမပါတဲ့ အေ<ကစကၠဴ တစ္ရြက္ဆိုေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကေတာ့ တန္ဖိုးရွိတဲ့ ေငြပါေလ။
အဲဒီတုန္းက။
၅။
သာယာ၀တီေဆး႐ုံဟာ ကြၽန္မကို ထိတ္လန္႔မႈေတြနဲ႔ ေပ်ာ္၀င္အသား က်ေစခဲ့တယ္။ ခဲြစိတ္ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ခုန္မႈ၊ စိုးထိတ္မႈနဲ႔ မ်က္ကလဲ ဆန္ပ်ာျဖစ္မႈေတြကို တစ္သားတည္း စီးေမ်ာေစခဲ့တယ္။ ကြၽန္မအတြက္ Plan ခ်ၿပီး ေန႔ရက္သတ္မွတ္ ခဲြစိတ္ရတဲ့ ေက့စ္ေတြထက္ Urgent လို႔ေခၚ တဲ့ အေရးေပၚလူနာေတြက ပိုမ်ားေနခဲ့တယ္ေလ။
အဲဒီညဟာလည္း အရင့္အရင္ညမ်ားစြာလို ပိန္းပိတ္ေအာင္ ေမွာင္ေနခဲ့ တယ္။ ကိုမိုးႀကီးရဲ႕ အသံေၾကာင့္ တစ္ပိုင္းတစ္စ ထြက္အံေနတဲ့ ထြန္းအိႁႏၵာဗိုရဲ႕ သီခ်င္းေလးကို အသာတိုးလိုက္ရတယ္။ ဓာတ္ခဲနဲ႔ဖြင့္ရတဲ့ ကက္ဆက္ေလးဟာ မီးမလာတဲ့ ညမ်ားစြာရဲ႕ အရွင္သခင္ျဖစ္မွန္း မသိ ျဖစ္လို႔ေနခဲ့ပါရဲ႕။
မီးပ်က္ေနတဲ့ ကာလဟာ အဆန္းတၾကယ္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ။ မခဲြခင္ စမ္းသပ္ စစ္ေဆးမႈ ေတြလုပ္ေတာ့ လူနာဟာ အသက္႐ွဴ ျမန္ေနခဲ့ၿပီး အူအတက္ ေရာင္တဲ့ လကၡဏာေတြ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေဆး႐ုံအုပ္ႀကီးဆီ သတင္းပို႔ၿပီး ေသခ်ာ ေအာင္ အထပ္ထပ္ Confirm ျပန္လုပ္ရင္း ေက့စ္ကို ခဲြစိတ္ဖို႔ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ မီးလာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ စနစ္က်စြာေပါင္း ထားတဲ့ ခဲြခန္းအက်ႌရဲ႕ ရနံ႔ဟာ ကြၽန္မရဲ႕စိတ္ညစ္ညဴးမႈကို သက္သာေျပေလ်ာ့ေစပါရဲ႕။ ေရႊစင္က လူနာကို ပုစြန္တုပ္လို ေကြးခိုင္းၿပီး ေက်ာ႐ုိးမကေန တစ္ဆင့္Spinal (ထံုေဆး) ေပးလိုက္ေတာ့မွ ကြၽန္မ ရင္ခုန္သံေတြျမန္ေနခဲ့တယ္။
ဒါေတြဟာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လားလို႔ အေမးခံရ ဖို႔ထိ နီးစပ္မလား ကြၽန္မ မသိခဲ့။ ခဲြစိတ္ျခင္းကို ေလးဖက္ေလးတန္က သံုးေတာင့္ထိုးဓာတ္မီးႀကီး ေတြနဲ႔စခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္မရယ္၊ ေမ့ေဆးရယ္၊ ဘလူးစတက္ဖ္ ေဒၚရည္ျမရယ္၊ ထဘီအနီ၀တ္ ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အလုပ္သမား ႏွစ္ဦးရယ္။ ၀င္း၀င္းလတ္ရဲ႕ ၀တၳဳထဲကလို ကြၽန္မတို႔ရဲဲ႕ ခဲြစိတ္ ျခင္းအၿပီးမွာ ကိရိယာသံေတြ ဆူညံေနခဲ့တဲ့ နိမိတ္ေကာင္းေလး ပံုေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။
မီးမလာတဲ့ ညေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ခဲြစိတ္မႈေတြ ထဲက အမွတ္ထင္ထင္ခဲြ စိတ္ျခင္း တစ္ခုရွိခဲ့ဖူး ေသးတယ္ေလ။ ကြၽန္မအတြက္ လူနာေသဆံုးျခင္းကို ဆို႔နင့္စြာ လက္ခံလိုက္ရဖူးတဲ့ တစ္ညေပါ့။ ခဲြေနရင္းက ခဲြစင္ေပၚမွာ အသက္႐ွဴသံေတြ နာရီတစ္လံုးလို ရပ္ဆုိင္းသြားတဲ့အျဖစ္ကို ဘယ္ခဲြ စိတ္ဆရာ၀န္မွ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၾကည့္မေနႏုိင္ၾကပါဘူး။
Do (Or) Die ဆိုတဲ့ အေျခအေန တစ္ခုမွာ Do ကိုေရြးမိတုိင္း ေနာင္တတစ္သီႀကီး ရေနမိတဲ့ ကြၽန္မ အတြက္ ေရႊစင္က ျပန္လည္ႏွစ္သိမ့္ခဲ့တယ္။
“ႏြယ္ရယ္၊ ဆာဂ်င္ေတြရဲ႕ဘ၀မွာ Operation is Successful, But the Patient is Dead ဆိုတဲ့ စကားလည္း ရွိေနတာပဲေလ၊ လူနာရွင္ေတြက လည္း ငါတို႔ ေစတနာကို နားလည္ေနၾကပါတယ္။ ကြန္ဒစ္ရွင္က မခဲြရင္က်ိန္းေသ ေသႏုိင္မယ္၊ ခဲြရင္ေတာ့ ေသေကာင္းေသႏုိင္သလို ကံေကာင္း ရင္ေတာ့ ရွင္သြားႏုိင္တယ္ မဟုတ္လား”
အဲဒီအခ်ိန္ ကြၽန္မဘ၀နဲ႔ရင္းၿပီး ႐ိုက္ႏွိပ္ လိုက္ရတဲ့ တံဆိပ္ဟာ “ကံၾကမၼာ”တဲ့ေလ။ ျမန္မာ လူမ်ဳိးေတြဟာ ကံကံ၏အက်ဳိးကိုလည္း ယုံၾကည္ သက္၀င္ၾကသလို လူနာေသဆံုးျခင္းအတြက္ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားျခင္းကိုလည္း လႈိက္လွဲစြာ လက္ခံခဲ့တယ္။ ရယ္ရတာ တစ္ခုက တစ္ပတ္နီးပါး အခန္းေအာင္း ေၾကကဲြခ်င္ေပမယ့္ ကြၽန္မ ၀မ္းနည္းလႈိက္စားျပဖို႔ တာ၀န္က မ်က္ႏွာ သာမေပးခဲ့ျပန္ဘူးေလ။
“Appendicectomy လုပ္ထားတဲ့ ေက့စ္က ကန္ေတာ့ခ်င္လို႔တဲ့ ႏြယ္”
“မဟုတ္တာ ေရႊစင္ရယ္၊ ေဆး႐ုံFund ထဲထည့္ရင္ တစ္မ်ဳိးေပါ့”
အူအတက္ ျဖတ္ထုတ္ထားတဲ့ လူနာရဲ႕ ေငြႏွစ္ရာဟာ ေဆး႐ုံရဲ႕Fund ထဲ၀င္သြားခဲ့တယ္ ေလ။ ဒါေပမယ့္Fund ထဲမွာ ေငြဆိုတာ မရွိ သေလာက္ပါပဲ။ ကြၽန္မရဲ႕လူနာေတြဟာ အလြန္ ႐ိုးသားၿပီး ဆင္းရဲသားလက္လုပ္လက္စားေတြ မ်ားတယ္။ ရန္ကုန္ကို ျပန္လည္ ထရန္စဖာက်ဖို႔ေတာင္ ဆုမေတာင္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကြၽန္မရဲ႕ပုိက္ဆံအိတ္ထဲက တစ္ရြက္ခ်င္းစီ ပဲ့ပါသြားတဲ့ ေငြေတြအတြက္ ပီတိျဖစ္ၿပီး အားရ ေနခဲ့ျပန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ လူနာေတြရဲ႕႐ိုးသားမႈဟာ အံ့မခန္း ၾကည္ႏူးဖြယ္ေပါ့ေလ။ ငါးေျခာက္ေတြကို အတြဲလိုက္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ဆီပံုးေတြ၊ မ်ားေသာ အားျဖင့္ အုန္းသီးေတြ အခုိင္လိုက္ယူလာရင္း ျငင္းဆန္တဲ့ၾကားက ထုိင္ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ ကန္ေတာ့ ပစၥည္းေတြကို ဟင္းအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းရင္း ၀ါ့ဒ္ထဲက လူနာေတြေရာ၊ ကြၽန္မတို႔Team ပါ တေပ်ာ္ႀကီး စားေသာက္ၾကတယ္။ အဲသည္ ပီတိေတြကို ေရေမ်ာကမ္းတင္ ျဖစ္ကုန္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မေတြးခဲ့ဖူူးဘူး။
ေနာက္ ဆယ့္ေလးႏွစ္အၾကာမွာ ပုထုဇဥ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံႏိုင္အားက အႏုတ္ဒီဂရီဆီ ထုိး ဆိုက္သြားႏုိင္မယ့္ အေၾကာင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ က သတိေပးႏုိင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ။ ေစာ္ကားတယ္လို႔ မခံယူမိစဥ္ အထိေပါ့ေလ။ ကြၽန္မကုိယ္ ကြၽန္မ ႏွစ္သိမ့္ႏုိင္ခဲ့ပါရဲ႕။
၆။
သာယာ၀တီကေန ေနာက္ထပ္ၿမိဳ႕ႀကီး တစ္ၿမိဳ႕ဆီမွာ တတိယအိမ္အျဖစ္ မွီတြယ္၊ အတန္ ငယ္ ေနသားက်ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ရန္ကုန္ေျမကို ျပန္နင္းႏုိင္ခဲ့တယ္ေလ။ တကယ့္ကို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာၾကာမွပါ။ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးရဲ႕ ခဲြစိတ္ေဆာင္မွာ ပါေမာကၡဌာနမွဴးဆိုတဲ့ ရာထူးနဲ႔ ေျပာင္းေရႊ႕မိန္႔က်လာခ်ိန္ဟာ ကံေကာင္းျခင္း လား၊ ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ျခင္းလား။ ေသခ်ာတာ ကေတာ့ အဲဒီေန႔က။
“ကြၽန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ရေအာင္ တရား စဲြမယ္”
ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာႏြယ္လင္းဆိုတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကို အသံျမည္ေအာင္ ႐ုိက္ႏွက္ရင္း စူးရွ ခက္ထန္တဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုနဲ႔ ရင္ဆုိင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ ရင္တြင္းတစ္ေနရာက ေအာင့္သက္မႈကို မသိက်ဳိး ကြၽန္ျပဳထားခဲ့ရတယ္။ တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပဲ အျပာ ရင့္ေရာင္ Arrow ရွပ္ကို ေသသပ္စနစ္က်စြာ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့သူဟာ ကြၽန္မမ်က္လံုးေတြထဲ တရားခံစစ္သလို ရွာေဖြေနခဲ့တယ္။
“ကြၽန္ေတာ့္ အေဖေသရတာ ခင္ဗ်ားေၾကာင့္ ပဲ၊ ခင္ဗ်ားက ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္ မဟုတ္ဘူး၊ လူသတ္ ဆရာ၀န္”
လက္ေထာက္ဆရာ၀န္ေလးေတြရဲ႕ ေရွ႕ ေမွာက္မွာ ရင့္သီးစြာ အစြပ္စဲြ ခံလိုက္ရတဲ့ ကြၽန္မရဲ႕ မေက်နပ္မႈကို သူရွာေဖြေနပံုရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မရဲ႕၀မ္းနည္းမႈေတြသာ ေနရာ ယူမိခဲ့လို႔ ဘုရား သခင္ကိုပဲ အျပစ္တင္ရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ဘုရား ေရလို႔ အက်ယ္ႀကီး မတမိတဲ့ ကြၽန္မ ႏႈတ္ခမ္း သားေတြကိုပဲ ေကာင္းခ်ီးေပးလိုက္ရမလား။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ကြၽန္မ သတိမထားမိ ခင္မွာဘဲ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ အလိုလိုေႂကြဆင္း ၿပီးသြားၿပီ။
“ခင္ဗ်ား မ်က္ရည္ခံထိုးလို႔ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မရႏိုင္ဘူး၊ ခင္ဗ်ား”
“ရွင္ ကြၽန္မ မ်က္ရည္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ခဲြျခမ္း စိတ္ျဖာၾကည့္လို႔ မရႏိုင္ဘူး ဦးသက္ႏုိင္၊ မ်က္ရည္ခံထိုးတယ္လုိ႔ ရွင္သတ္မွတ္လို႔ ရေအာင္ ကြၽန္မ ငိုမိသြားတဲ့ အတြက္ ကြၽန္မ မ်က္လံုးေတြကို က်ိန္ဆဲပစ္လိုက္မယ္”
လူနာကို ေဆး႐ုံေခၚခဲ့တုန္းက အလြန္ေနာက္ က်ေနခဲ့ၿပီး ကြၽန္မဘ၀ရဲ႕ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ လူနာေသဆံုးျခင္းကို ဆို႔နင့္စြာ လက္ခံလိုက္ရ တယ္။ အစာအိမ္ကင္ဆာရဲ႕ ဆုိးရြားတဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ရွိေနခဲ့ၿပီး လူနာကို ဗိုက္ဖြင့္လိုက္လို႔ေတြ႕ လိုက္ရမယ့္ အေနအထားဟာ ကြၽန္မ ဘယ္ဘက္လက္မွာ ရွိေနတဲ့ ေသမင္းကို ႐ုတ္တရက္ သတိရသြားေစတယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲ သာယာ၀တီ ေဆး႐ုံရဲ႕ ေၾကကဲြ ဆို႔နင့္ဖြယ္ ညကို ေယာင္ယမ္း သတိရသြားတယ္။
Bleeding ေတြ အရမ္းမ်ားေတာ့ ကြၽန္မ လက္ေတြတုန္ရင္သြားမွာစိုးလို႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားရရင္း လန္႔ဖ်ပ္ေနတဲ့ အကူဆရာ၀န္ေလးေတြကို အားေပးရင္း ဟန္ေဆာင္ ခဲြစိတ္ေနရတယ္။ ခဲြစိတ္ဆရာ၀န္ရဲ႕ၿပိဳင္ဘက္ဟာ ေသမင္းဆိုတဲ့ ျဖစ္ရပ္ကို ကြၽန္မ ဆို႔နင့္စြာလက္ခံလိုက္ရတယ္။ “On the table”လို႔ ဆာဂ်င္ ေတြ သံုးႏႈန္းတဲ့ စကားေလ။ ခဲြစင္ေပၚက ေသဆံုးျခင္း အတြက္ ေျဖသိမ့္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကတဲ့ စကားေတြဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ဖဲြမီးလို တစ္စစငုံ႔ေလာင္ ကြၽမ္းေစခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္...
“ခင္ဗ်ားေၾကာင့္ က်ဳပ္အေဖေသတာ”တဲ့ေလ။
ဦးစီးခဲြစိတ္သူ ေဒါက္တာႏြယ္လင္း၊ ေမ့ေဆးေဒါက္တာေရႊစင္နဲ႔ စတက္ဖ္ ေတြအားလံုးကို တရားစဲြဆိုလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းၾကားရခ်င္းမွာ ေရႊစင္ တစ္ေယာက္ ကြၽန္မအိမ္ကို ေဒါသတႀကီး ေရာက္လာတယ္ေလ။
“ေစတနာက ေ၀ဒနာျဖစ္ေစတယ္ဆိုတာ တယ္မွန္တာပဲ ႏြယ္၊ ျဖစ္ႏုိင္ ဖြယ္ အေနအထားေတြလည္း ရွင္းျပခဲ့တယ္၊ ဃသကည်နူူငညါ လုပ္ၿပီး ခြင့္ျပဳခ်က္ ရယူၿပီးမွ ခြဲစိတ္ခဲ့တာေလ”
“ငါတို႔ မမွားပါဘူး ေရႊစင္ရယ္”
ဒါဆို ဘယ္သူမွားလဲလို႔ ေရရြတ္လိုက္တဲ့ ေရႊစင့္ကို ကြၽန္မအနည္းငယ္ သနားသြားတယ္။ လူနာရွင္ေတြမွားတယ္လို႔ သူမ မယိုးစြပ္ရက္ဘူး။ အဲဒီ သတင္းကို ေရႊစင္ သယ္ေဆာင္လာတဲ့ ညတစ္ညရဲ႕ ေကာ္ဖီေတြဟာ ေႏြးေထြး မႈေတြ ေ၀းလြင့္ကင္းမဲ့ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အနည္းဆံုးေတာ့ ျပံဳးျပဖို႔ႀကိဳးစားရင္း ႏွစ္သိမ့္သင့္တာပဲ မဟုတ္လား။ မတုိင္ပင္ဘဲ ျပံဳးျပမိ ခ်ိန္မွာေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ေၾကတြန္႔သြားတာကို ကြၽန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး နားလည္လိုက္တယ္။ ယိုင္နဲ႔တဲ့အျပံဳးဟာ ဘယ္ေလာက္ေၾကကဲြ ဖြယ္ေကာင္း လဲဆိုတာကိုေတာ့ တမင္သက္သက္ ေမ့ေဖ်ာက္ ထားခဲ့ရင္းေပါ့ေလ။
၇။
“ဟဲ့ ႏြယ္၊ ကားေပၚတက္ေတာ့၊ ျပန္မယ္”
ေရႊစင္လွမ္းေအာ္ေတာ့မွ ခပ္ဖဲြဖဲြ၊ ခပ္က်ဲက်ဲက်ေနတဲ့ မိုးစက္ေတြကို လက္ဖ၀ါးနဲ႔ အသာေလး ခံယူၾကည့္ေနမိတယ္။ မိုးရြာ ေနခဲ့ၿပီေပါ့ေလ။
“ျပန္မယ္၊ ဘယ္ကိုလဲ ေရႊစင္”
“နင္ေတာ့ သန္ဘက္ခါအတြက္ တုန္လႈပ္ေနၿပီ ထင္တယ္။ ရန္ကုန္ေလ၊ ဘယ္ျပန္ရမွာလဲ”
ဆလြန္းကား တံခါးကို ေရႊစင္ ဆဲြဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့မွ ထုိင္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိ ၀င္လာခဲ့တယ္။ သန္ဘက္ခါမွာ ကြၽန္မတို႔ကို စစ္ေဆးမယ့္ စာေမးပဲြႀကီး စတင္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိေၾကာင့္ ႏြမ္းလ်သြားရတယ္ေလ။ အသျပာ ဆရာ၀န္လို႔ ယုိးစြပ္ခံခဲ့ရတဲ့ စကားဟာ လူနာရွင္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ပါးစပ္ တစ္ေပါက္ထဲက ထြက္အန္လာတဲ့ အတြက္ ဘုရားသခင္ကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရမလား။
ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ မဆံုးႏိုင္တဲ့ ခရီးမွာ တတိယအရြယ္ကို ေရာက္ေပမယ့္လည္း စာေမးပဲြေတြနဲ႔ ကင္းကြာခြင့္ မရခဲ့ေသးဘူးေလ။ သန္ဘက္ခါ စာေမးပဲြကေတာ့ ကြၽန္မတို႔ အရည္အခ်င္းကို စစ္ၿပီး ခမ္းနားတဲ့ဘြဲ႕တစ္ခုတေလ ခ်ီးျမႇင့္မယ့္ပဲြမွ မဟုတ္ေလဘဲ။ ဂုဏ္သိကၡာ၊ အမည္နာမေတြနဲ႔ ရင္းၿပီး အနည္းငယ္ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ႏုိင္မယ့္ ေမးခြန္းမ်ဳိးေတြကို ရင္မနာမိေအာင္ သတိ ထားရင္း ေျဖရမယ့္ပြဲပါ။
အမ်ဳိးသမီး ဆာဂ်င္ဘ၀ကို ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ရဖို႔ ႀကိဳးစား ထုဆစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေန႔ရက္ေတြ၊ အိတ္စိုက္ ေမတၱာေတြ၊ ေသအံ့နီးနီးဖားေတြကို ပလိုင္းေပါက္ နဲ႔ ေကာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ရတာ ေတြကို ပစၥဳပၸန္အတြက္ ခံု႐ုံးတဲ့လား။ ခုနစ္ႏွစ္တုိင္ သင္ၾကား တတ္ေျမာက္ဖူးခဲ့တဲ့ ေဆးပညာ အတြက္ ခ်ီးျမႇင့္လုိက္တဲ့ ဘဲြ႕ဟာ ဟစ္ပိုကေရးတီးစ္ OATH ကို ခ်ဳိးေဖာက္သူလို႔ ယိုးစြပ္ ခံရေလာက္ေအာင္ထိ နာက်င္ေစခဲ့ မွန္းသိရင္ အဲဒီ အခမ္းအနား ကတည္းက ကြၽန္မ လက္ေတြကို ႐ိုက္ခ်ဳိးခဲ့ဖို႔ ေကာင္းရဲ႕။
ေဟာ။ မိုးက က်ဲရာက စိပ္စျပဳၿပီ။ ျပန္ဖို႔ ဒိြဟ ျဖစ္ေနတုန္းပဲ။ ေရႊစင္ရဲ႕ ကားစက္ႏႈိးသံ ေၾကာင့္ လက္ဖ၀ါးေတြရဲ႕ေအးစက္မႈက ခႏၶာဆီ ကူးစက္သြားတယ္။ သာယာ၀တီ ေဆး႐ုံႀကီးဆိုတဲ့ စာတန္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနည္းငယ္ ေ၀၀ါးေနတယ္။ ကားဘီးက လိမ့္စျပဳၿပီ။
ကြၽန္မနဲ႔ ေရႊစင္တစ္ေယာက္ သာယာ၀တီ မွာ ဒုတိယအိမ္ကုိ ငါးႏွစ္ၾကာ တည္ေထာင္ဖူး တယ္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကြၽန္မကေတာ့ အျခားၿမိဳ႕ ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕ဆီ တာ၀န္က်ခ်ိန္ ေရႊစင္ကေတာ့ ပုသိမ္ေဆး႐ုံႀကီးမွာ တတိယအိမ္ကိုထူေထာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ မီးခုိးရင့္ေရာင္လို႔ ယဥ္ေက်းစြာသံုးႏႈန္းခံ ရတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြ က်ဳိးက်ဲေပါက္ေနခဲ့ၾကၿပီ။ ေရႊစင္တစ္ေယာက္ အပ်ဳိႀကီး ျဖစ္ေနဆဲမွာ ကြၽန္မ သမီးႏွစ္ေယာက္ကလည္း သူတို႔ယုံၾကည္ရာ တကၠသိုလ္ဆီမွာ သင္ယူႏုိင္ၾကၿပီ။
သမီးေတြက ရန္ကုန္ ေဆး႐ုံႀကီးကို တာ၀န္ က်တာ ဘာမွမၾကာေသးခင္ တရားစဲြခံလိုက္ရတဲ့ အေမအတြက္ ရွက္ေနမလား၊ ခံရခက္ေနမလား၊ အနည္းငယ္ယူ က်ဳံးမရျဖစ္ေနမလား။ ကြၽန္မနဲ႔ ေရႊစင္ရဲ႕ ေသြး႐ူးေသြးတန္းႏုိင္စြာ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေလးႏွစ္ကို တစ္ခဏ ေျပးျမင္ေယာင္ဖို႔ ကားဘီးလိမ့္ရာေနာက္ လိုက္ခဲ့ၾကတာကိုပဲ အျပစ္တင္ ၾကေလမလား။
ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္မတို႔ ျပန္ျမင္ေယာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားမိတဲ့ သာယာ၀တီၿမိဳ႕ႀကီးေတာင္ သူစိမ္း ဆန္ေနခဲ့ၿပီေလ။ အရင္က ဆန္သိုေလွာင္႐ုံေတြ၊ စားေသာက္ ဆိုင္ေတြရဲ႕ေနရာမွာ ဆိုင္ခန္းကိုယ္စီ နဲ႔ အစားထိုးလိုက္ၾကၿပီ။ အိမ္ေျခေတြ စိပ္လာခဲ့ သလို စံခ်ိန္စံၫႊန္းေတြ၊ ေပတံေတြ ေျပာင္းလဲ လာၾကၿပီ။
၈။
ေလရွိန္ကိုျမႇင့္လိုက္လို႔ ကားအဲကြန္းရဲ႕ အေအးဓာတ္ဟာ ခႏၶာထဲ ပိုလို႔ စိမ့္၀င္သြားတယ္။ မိုးက ပိုသည္းလာတိုင္း ယိမ္းကေနတဲ့ ၀ုိက္ပါ တစ္စံုဟာ အလုအယက္နဲ႔ မိုးစက္ေတြကို သုတ္သင္ေနေလရဲ႕။ တမင္သက္သက္နဲ႔ပဲ ေႂကြလုလု ထန္းသီး အေပၚ ေျခစံုပစ္၀င္နင္းမိတဲ့ က်ီးေတြအေၾကာင္း မသိက်ဳိးကြၽန္ျပဳရင္း ဇာတ္ကုိ တစ္ခန္းရပ္ရဦး မယ္။ ဘ၀ဇာတ္ခံုေပၚမွာ ေနာက္ထပ္အခန္း ဆက္ေတြကို ဘယ္ၾကမၼာဆိုးေတြက ဒက္ဖေနး ရွင္းဖြင့္ဆို ရွင္းလင္းျပဦးမလဲ။ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ အခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ဦးမယ့္ က်ီးအေတြအတြက္ ထန္းသီး ဘယ္ႏွလံုးက ေႂကြျပၾကဦးမလဲ။ ခံု႐ုံးဘယ္ႏွခုက လွပေသသပ္တဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ တုပ္ေႏွာင္ျပဦး မလဲ။ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ လိပ္ျပာကုိ အဖန္ဖန္ သတိရေနဖို႔ေတာ့ ကြၽန္မ ႀကိဳးစားရဦးမွာပါ။
၉။
သိပ္မခမ္းနားတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို နာက်င္စြာ သတိရေနဖို႔ သိပ္မညင္သာတဲ့ ႐ိုက္ခ်က္ေတြနဲ႔ မိုးက သည္းေနတုန္းပဲေလ။ ခပ္ေ၀းေ၀းဆီက က်ီးကန္းတစ္ေကာင္ရဲ႕ သံရွည္ဆဲြ ေအာ္ျမည္သံ။ မိုးသံေတြၾကားက ခပ္သဲ့သဲ့ေလးရယ္။ ၾကားလိုက္မိသလားလို႔ပါ။ ေသခ်ာတာေပါ့။ အဲဒီက်ီးကန္းက ေနာင္တ မရတတ္ေသး ဘူးေလ။ ဟစ္ပိုကေရးတီးစ္ က်မ္းက်ိန္စာမွာ “ကြၽႏု္ပ္ သည္ ဂီလာနထန္းသီးမ်ားအတြက္ ေျခစုံပစ္နင္း မည့္ က်ီးအ အျဖစ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထုဆစ္ပါ မည္” လို႔မ်ား ထည့္သြင္းခဲ့သလား။ အင္းေလ။ တစ္ေန႔ေန႔မွာေတာ့ ရာစုတစ္ခုရဲ႕ ျပ႒ာန္းစာမွာ ထည့္သြင္းႏုိင္ေကာင္းရဲ႕။
ပစၥဳပၸန္မွာေတာ့ သန္ဘက္ခါ အတြက္ ဆို႔နင့္ ေနၾကတဲ့ က်ီးအတစ္သိုက္ရဲ႕ ရင္ဘတ္ေတြမွာ မုိးသံေတြ ခက္ထန္ေနတုန္းပဲ။
လင္းစက္ႏြယ္
